sandra podiumEen week geleden was Sandra Wassink-Hitzert in Klazienaveen nog 2e geworden bij het NK halve triatlon in de categorie Vrouwen overall. Daarna ging ze naar het Oostenrijkse Zell am See, voor het Ironman World championship op zondag 30 augustus. Hier deed ze opnieuw een halve triatlon, nu het WK dus. Opnieuw stond Sandra op het podium, hoewel ze tijdens de race geen idee had dat ze zo ver voorin zat. Deze keer was het brons, in de leeftijdscategorie 35-39.
Twee halve triatlons in een week, twee medailles!

Sandra deed verslag van haar belevenissen in Zell am See:

sandra selfieWeer thuis na vijf dagen genieten in Oostenrijk, samen met mijn vader, maar weer heel blij thuis te zijn bij Mathijm en de kinderen.
Wat een belevenis en wat een organisatie. Ik logeerde met mijn vader in een appartement in Kaprun. Elke ochtend om 6 uur werden we wakker van de kerkklokken. Ontbijten konden we vanwege de hoge temperaturen heerlijk buiten op het balkon.
Donderdag het fietsparcours verkend, dat was even schrikken, want ik had geen bergverzet op mijn tijdritfiets. Maar ik kwam fietsend boven al was het wel zwaar, laatste 2 km 14%. Vrijdag heb ik heerlijk gezwommen in de Zeller See, wat een heerlijk water, het smaakte ook gewoon lekker. Eerst met wetsuit gezwommen en daarna zelfs nog even wat benen zonder wetsuit. Zelfs mijn vader is het water in geweest en tot de eerst boei gezwommen, ook zonder wetsuit! Na het zwemmen zijn we met de skiliften omhoog gegaan en hebben we boven in de bergen een korte wandeling gemaakt en gepicknickt. We hadden ook mooi overzicht over een deel van het fietsparcours. s ‘Avonds hadden we Welkomst Banquet, leuke show en vele praatjes;).
Zaterdag is mijn vader gaan kijken en plannen hoe en waar hij allemaal kon gaan kijken tijdens de wedstrijd en had ik pootjes-omhoog-dag. Ik heb nog wel even een deel van het parcours verkend dat ik alleen nog maar van bovenaf kende. Voor mijn vader werd het een ingewikkeld plan voor de wedstrijddag, want alle wegen waren afgezet en je kwam met de auto nergens meer. Gelukkig wel met de trein. Tegen de avond alle tasjes met spullen en mijn fiets klaar gemaakt en weggebracht.

Raceday: We werden gewekt door de gebruikelijke kerkklokken, was wel erg vroeg aangezien ik pas om 11.54 hoefde te starten. We moesten wel vroeg weg met de auto, want de weg werd afgezet. Mijn vader heeft me zo dicht mogelijk bij de zwemstart afgezet en is zelf de auto gaan wegbrengen en met de trein terug gegaan. Voor ons atleten was het toen wachten, we zaten min of meer in een afgebakend gebied, konden er niet meer uit en zochten de schaduw op, aangezien de temperatuur al boven de 30 uitkwam.
De zwemstarten van alle waves liepen gesmeerd, eindelijk was het mijn beurt! Heerlijk gezwommen, velen uit eerdere startgroepen ingehaald en kwam als tweede uit het water.
sandra fietsHet eerste stuk fietsen moest ik in mijn ritme komen en na 20 km had ik al 750 ml gedronken. Toen begon zo ongeveer de klim van 14 km, wat was het heet. De laatste 500 meter waren echt afzien, maar daarna kwam een lange afdaling. In de afdaling veel atleten in de berm zien staan met lekke banden of valpartijen, dit is mij gespaard gebleven. Bij de drinkposten één fles water over je heen gooien en nieuwe bidons iso aanpakken. Dan voelde ik me in ieder geval 10 minuten fris. De laatste 20 km: daar stond mijn vader bij het keerpunt in de bloedhete zon op me te wachten er was ook bijna geen schaduw tijdens het fietsen.
Toen ik aan het lopen begon had ik vreselijk pijn in mijn buik, gelukkig verdween dit na een paar km. Met het lopen was het erg druk op het smalle parcours en vooral bij de drankposten was het flink slalommen en hopen om al rennend een beker drinken te kunnen pakken. Dit lukte niet altijd, dan zat er niets anders op dan wandelen, om genoeg te kunnen drinken. Ik heb werkelijk de hele 21 km alleen maar aan drinken en ijsjes gedacht. Het erge was dat bijna het hele loopparcours langs dat heerlijke meer was. Hoe vaak ik wel niet gedacht heb, zal ik even erin duiken…. Ofwel het lopen was afzien, vooral vanwege de warmte en de drukte op het parcours. Ik had ook werkelijk geen idee hoeveelste ik lag.
En toen de finish, ik was kapot! Wilde naar huis, naar de kinderen. Gelukkig werden we goed verzorgd, koude douche, eten en drinken (bier, cola, limonade, rijst, kippenpootjes, pasta bolognese, groentesoep, pizza, kanneelbroodjes, fruit, etc.) wat we maar wilden, en ik kwam weer een beetje bij. Verschillende mensen zeiden dat ik derde was, maar ik kon het nog niet geloven, ook niet toen ik Mathijm aan de telefoon had. Ook hij zei, ik denk dat je derde bent. s’ Avonds bij de prijsuitreiking wist ik het pas echt zeker.
Wat een week, wat een wedstrijd, geweldig om mee te mogen maken. Ik heb nog heerlijk een minifeestje met Mathijm en de kinderen gehouden, ze heerlijk geknuffeld en in bed gestopt. En nu ben ik morgen gewoon weer juf!

Amersfoortse Courant, 26 augustus 2015
Amersfoortse Courant, 26 augustus 2015